دلیل رویش شعرم...

دوبـــاره دیده ی خود را  به  ماه خواهم  داد به شعرها ی  ســـپید و ســــیاه  خواهم  داد و رو به سـوی تو آری نگاه خواهـــــم کرد و عمق چشم خودم را به راه خواهـــــم داد به جــــاده و به افق های دور دست و تهـی میان سرخــــی قــــــلبم پناه خواهــــــم داد   برای چشم ســــــیاهت ترانه خواهم گـفت و درد هــــای دلـم را به آه خواهــــــم داد و شــــ-عرهای تو را رو سپید خواهم کرد و شعرهای خودم را به چاه خواهـــ--م داد  دلیل رویش شعرم تو باز خواهی گشت