نخستین گناه

: دلیل رویش شعرم...

دوبـــاره دیده ی خود را به ماه خواهم داد

به شعرها ی ســـپید و ســــیاه خواهم داد

و رو به سـوی تو آری نگاه خواهـــــم کرد

و عمق چشم خودم را به راه خواهـــــم داد

به جــــاده و به افق های دور دست و تهـی

میان سرخــــی قــــــلبم پناه خواهــــــم داد

برای چشم ســــــیاهت ترانه خواهم گـفت

و درد هــــای دلـم را به آه خواهــــــم داد

و شــــ-عرهای تو را رو سپید خواهم کرد

و شعرهای خودم را به چاه خواهـــ--م داد

دلیل رویش شعرم تو باز خواهی گشت